Spa-Francorchamps Run

Afgelopen weekend liep ik een marathon op het circuit van Spa-Francorchamps. Het circuit zelf heeft een lengte van 7 km: dit betekende zesmaal een tour lopen om aan 42 km te geraken. Een bijzondere wedstrijd op werelds mooiste Formule 1 Circuit. Elke bocht en helling staat in mijn geheugen gegraveerd. Starten deden we met een stevige beklemming: de Raidillon met een hellingsgraad van max. 16%. Daarna volgde een rechte lijn (Kemmel Straight) die Formule 1-piloten in enkele seconden afrazen. Deze leek voor mij een eindeloos lijkende beklimming. What goes up must go down: voor deze lange afdaling kon ik nog even genieten van het prachtige zicht op de Formule 1 Pit Building, de tribunes en installaties omheen de paddocks. Daarna volgden de bochten elkaar snel op. Schrik om uit de bocht te vliegen was niet nodig, ik had maar een gemiddelde tempo van 12 km/u. Dit stelt weinig voor t.o.v. een snelheid van 100 tot +315 km/u van de F1-piloten.

Een week voor deze marathon voelde ik al wat pijn aan mijn linker knie. Ik vermoedde een overbelasting, dus schrapte ik enkele trainingen vanuit mijn schema. Tijdens de marathon voelde ik lichtjes wat pijn terug opkomen, maar ik kon dit verbijten en verder lopen. Tot aan mijn vijfde tour, aan de 32 km, toen was de pijn niet meer te verdragen en voelde ik mij letterlijk door mijn knie zakken. Gelukkig had ik mijn steunverband mee en kon ik de laatste 10 km nog uitlopen. Opgeven is nooit een optie geweest. Al raad ik aan om niet teveel of te lang met een steunverband te lopen. De houding en de doorbloeding van je been is niet meer optimaal en zou een blessure kunnen veroorzaken. De komende 2 weken zal ik niet meer lopen om mijn knie te ontlasten. Mentaal zal het moeilijk zijn, maar het is de beste manier om te herstellen.

Tijd: 3:34:10, positie 9 van 55 deelnemers en 821 hoogtemeters