Mission accomplished

Wat doet een mens als hij 30 jaar oud wordt? Die gaat dit uitbundig gaan vieren met vrienden en familie, maar in Coronatijden gaat dit natuurlijk niet. Daarom besloot ik om niet gewoon thuis alleen mijn verjaardag te vieren, maar een marathon te lopen langs de huizen van mijn vrienden en familie. Mijn vrienden besloten zelf om een stukje mee te lopen wanneer ik hen passeerde om mij wat op te peppen. Ook mijn vrouw besliste deze keer om met de fiets mee te rijden. Zo werd mijn laatste marathon van dit jaar toch eentje met wat entertainment. 

Ik begon de Mattiethon met heel veel moed en zin. Zeker als ik wist dat ik mijn laatste marathon zou lopen in New York City. Maar na 3 maand moest ik noodgedwongen op zoek gaan naar een alternatief voor alle geannuleerde wedstrijden. Het enige alternatief was op mijn eentje een marathon lopen en dat deed ik dan ook; namelijk 7 keer. Met succes, want op 1 jaar tijd is het mij effectief gelukt om elke maand één marathon te lopen en dit zonder een blessure op te lopen. Op sportief vlak is 2020 dus een succes geweest, maar toch had ik liever 12 marathons in wedstrijdverband gelopen. Het is uitkijken naar volgend jaar of ik evenveel marathons zal lopen, hopelijk gaat mijn vrouw hiermee akkoord. 

Van Gent naar Brugge by night

Vorige week ben ik van start gegaan in mijn nieuwe functie bij Stad Brugge. Daarbij hoort natuurlijk veel informatie die verwerkt moest worden. Met een overdosis hiervan, besloot ik om op het einde van de werkweek, nog een marathon te lopen. Deze keer wou ik niet van thuis uit starten, maar ergens anders. Ik heb nu al verschillende parcours uitgestippeld, en ik wou eens iets anders zien dan de randgemeenten van Brugge. Daardoor begon ik te kijken van waaruit ik kon starten om naar huis te lopen en zo een marathon te hebben. Na even zoeken kwam ik uit op het Kanaal van Gent - Brugge. 's Avonds om 18u heeft mijn vrouw mij afgezet in Nevele, daar startte mijn looptocht langs het kanaal, helemaal tot aan de Steenbruggebrug, om dan via de spoorwegbedding thuis uit te komen.

Deze marathon heb ik terug op mijn eentje gelopen. Nu heb ik me er niet aan gestoord dat er niemand was. Het deed deugd om eens in het donker op een nieuwe plaats te komen en zo mijn hoofd leeg te maken. Na 3u en 23 min kwam er een eind aan mijn voorlaatste marathon. Nu is het uitkijken naar de laatste marathon van dit jaar. Helaas zal dit ook weer 1 worden die ik alleen moet lopen.

Great Bruges Marathon 2020 solo

De Mattiethon blijft doorgaan, maar helaas zullen mijn laatste marathons van dit jaar niet in wedstrijdverband zijn. Zo liep ik afgelopen weekend de Great Bruges Marathon op mijn eentje. Met minder motivatie dan mijn vorige marathon, ging ik zaterdagochtend van start. Ik had het parcours lichtjes aangepast zodat de start en de finish niet in het centrum van Brugge plaats vond. Wat ik ooit als eerste marathon liep, en de voorbije 3 jaar telkens naar uit keek, moest ik nu geheel alleen doen. Geen aangenaam parcours zonder supporters en seingevers. Zo liep ik telkens in tegengestelde richting zodat ik aanstormende auto's en vrachtwagens in het vizier had. Halverwege kon ik even een frisse neus halen in Zeebrugge en mij voorbereiden op de lange weg terug naar Brugge. Ik kon ook mooi een gemiddelde snelheid aanhouden van 12,7 km/u, maar helaas zal er geen marathon onder het drie uur in zitten dit jaar.

Na tien marathons voel ik me fysiek nog steeds goed. Ik gun mijn lichaam voldoende rust tussendoor en plan geen al te zware trainingen in. Momenteel is het niet de bedoeling om mijn persoonlijke records te verbeteren, maar puur om mijn uithouding op peil te houden. Zo zullen de twee laatste marathons van dit jaar geen probleem vormen.

Trappenmarathon Wilhelminaberg

De ene na de andere marathon wordt momenteel geannuleerd en zo zag het er weer naar uit dat ik op mijn eentje een marathon zou moeten lopen voor de maand september. Maar na wat speurwerk botste ik plots op een marathon die niet geannuleerd was: de trappenmarathon op de Wilhelminaberg; dé zwaarste marathon van Nederland. De naam zegt het zelf: een marathon met heel veel trappen. 

De Wilhelminaberg is een kunstmatige heuvel op het grondgebied van de gemeente Landgraaf. De heuvel is ontstaan als steenberg van de Staatsmijn Wilhelmina en is in de jaren 70 van de 20e eeuw omgevormd tot recreatiegebied. Op deze heuvel bevindt er zich een trap die 248 meter lang is en 508 treden telt. Voor de hele marathon moest je zaterdag 44 keer die trap omhoog, zeg maar 22.350 treden.

En dat deed ik dan ook. Het was een hele uitputtingsslag om deze trap 44 keer op te gaan om vervolgens ook terug naar beneden te gaan via een smalle en steile weg, alsook nog een "klein" stukje van de trap af. Mijn snelheid varieerde van 6,6 km/u op de trappen tot 28,2 km/u naar beneden.

Na 6 uur en 25 minuten zat het er dan eindelijk op. Ik heb deze zwaarste marathon van Nederland tot een goed einde kunnen brengen en behaalde zelf een 4de plaats! Daartussen liepen er nog andere lopers de halve marathon, 10km en 5km. Mijn vrouw nam deel aan de 5km en beklom deze trap 5 keer in 50 minuten, zij behaalde een mooie 24ste plaats. 

Volgende maand zal het opnieuw een individuele marathon worden. Zo zal ik de marathon van Brugge, die dit jaar werd geannuleerd, op mijn eentje lopen. Nog drie marathons dit jaar te gaan en de Mattiethon is een feit.

Marathon du Brabant Wallon

Na 4 maanden en 4 individuele marathons, kon ik afgelopen weekend eindelijk terug deelnemen aan een wedstrijd. De Waals-Brabantse marathon in Ramillies. Een kleinschalige marathon met 91 deelnemers. Dit verliep allemaal volgens strikte regels om te voldoen aan de Corona-maatregelen. Zoals: geen massa-start, maar in golven van 30 deelnemers waarbij iedereen start met een mondmasker. Gelukkig mocht deze verwijderd worden van zodra we de startlijn hebben overgestoken. Aan de finish moesten we deze terug aan hebben. Daarna was er ook geen prijsuitreiking, geen entertainment en geen kleedkamers. We werden vriendelijk verzocht het terrein meteen te verlaten van zodra de wedstrijd voorbij was.

De marathon voor mij was minder goed begonnen. Zo kwam ik toe aan de site zonder startnummer, terwijl deze de vorige dag opgehaald moest worden in de Decathlon (een mail die verloren gegaan is tussen mijn ongewenste mails). Gelukkig kon ik nog mijn startnummer op tijd bemachtigen zo'n 500 meter verder in een kleine sportwinkel waar de dossiers van alle deelnemers lagen. Met een verhoogde hartslag en 3 minuten voor de start, kon ik plaatsnemen in mijn startbox. Daarna kon mijn eerste wedstrijd na maanden van start gaan. Ik kan niet spreken dat deze verlopen is onder ideale omstandigheden, want de hittegolf van de afgelopen dagen was nog niet volledig gedaan. Het was warm en er was geen boom te bespeuren langs het loopparcours. Daar bijkomend waren er ook enkele beklimmingen en hierop ben ik niet echt getraind. Maar gezien alle omstandigheden, heb ik de marathon uitgelopen in een mooie tijd van 3 uur 30 min en 22 seconden. Een fraaie 16de plaats. 

Het is nu uitkijken naar een volgende marathon. Op de planning in september stond de nachtmarathon van Antwerpen. Deze werd geannuleerd, maar er zijn andere wedstrijden die wel zullen doorgaan met aangepaste maatregelen. Ik hoop vooral geen individuele marathon meer te lopen, want vorige maand liep ik vier maal rond Brugge plus wat omwegen, om zo aan 42,195 km en dit was geen pretje om alleen te doen.

Halfway

Dit jaar liep ik in totaal al zes marathons. Hiervan waren er drie in groepsverband en drie op mijzelf. Het ziet ernaar uit dat ik bij de komende zes marathons ook op mezelf zal aangewezen zijn. Ik heb nu al bericht gehad dat de marathon van New York, die gepland stond 1 november, reeds afgelast is. Ik verwacht dat de andere marathons in het najaar niet door zullen gaan. Dit zal een zware beproeving worden.

Zo merkte ik bij mijn laatste marathon, vorige week vrijdag: het gemis van het publiek, de bevoorrading en de adrenaline van het voorbijsteken van andere lopers. Het was zeer warm weer en ik had mijn eigen bevoorrading drank mee. Toen ik in Sluis aankwam, merkte ik dat ik nat was aan mijn rug. Ik dacht dat het van het zweet was, maar niets was minder waar: er zat een gat in mijn drankzak. Ik zat nog niet aan de helft van mijn looptocht en mijn sportdrank was al op. Ik had gehoopt om deze aan te vullen met water uit de drinkkraantjes aan de Vesten van Brugge, maar ik was vergeten dat deze afgesloten waren door de corona-maatregelen. Ik heb op een harde manier geleerd dat je geen marathon kan lopen zonder vocht. Zo waren de laatste 2 km het ergst: mijn lippen waren droog, ik kreeg pijn aan mijn nieren, verzuring van mijn spieren, hartslag ging de hoogte in, mijn snelheid daalde, ... Maar desondanks liep ik deze marathon uit in een tijd van 3 u 24 min.

Ik had mij de Mattiethon wat anders voorgesteld. Het zal een andere versie zijn: in plaats van 12 georganiseerde marathons in 2020, zullen het er ook 12 worden maar vooral op mezelf aangewezen en nog een paar uitgestelde marathons in 2021. De geplande wedstrijden zijn reeds betaald en krijg ik in vouchers terug.

Normaal was juli een marathon-vrije maand, maar toch zal ik eentje inplannen. Ik zal mijn looptocht via de Brugge beweegt app openbaar stellen. Als er iemand zich geroepen voelt om deze tocht, of delen van de tocht, alleen te lopen of samen met mij, wees welkom. Mijn gemiddelde snelheid is 12 km/u. Details zul je terug kunnen vinden op de app. Misschien zie ik je tijdens mijn tocht?

Lonely runs

Deze maand stond 10 mei in rode letters op de kalender. Ik zou 's morgens de Great brewery run lopen (marathon) en erna 'Dwars door Brugge' (15 km). Covid-19 dacht hier anders over. Ik moest dus een alternatief zoeken en die heb ik gevonden. Ik liep op 9 mei opnieuw een zelf uitgestippelde marathon. Mijn vrouw wou niet dat ik liep op moederdag zelf (huisarrest), nu de wedstrijden afgelast waren, was ik niet verplicht om op die dag te lopen.
Een eenzame start, zonder de adrenaline in me van de massa-start. Ik liep volledig op mezelf, weer met eigen bevoorrading, eigen support, eigen wilskracht. Ik had me wat mispakt aan het warme weer; ik zat snel door mijn voorraad drank. Gelukkig waren mijn vrouw en kinderen me tegemoet gereden met extra drank en zo had ik de laatste kilometers toch wat supports aan mijn zij.

Het parcours op zich was zeer mooi en zou ik zeker nog eens willen lopen. Maar niet volgende maand, daar ga ik opnieuw een andere route uitstippelen. In juni staat normaal de Nacht van Torhout op de planning, maar ook deze is afgelast.

Na de marathon heb ik niet stilgezeten, ik ben meteen doorgegaan met trainen.Op maandag liep ik al opnieuw 10 km, blessure-vrij.

Daarna was Dwars door Brugge aan de beurt. Deze liep ik afgelopen zondag 17 mei. Ik loop deze wedstrijd al sinds 2009, met uitzondering van 2012, toen zat ik op buitenlandse stage. In 2018 liep ik deze voor het eerst onder het uur, dus ik moest die trend van de afgelopen jaren wel verder zetten.

Doordat ik deze voor de 10de keer liep, kende ik het parcours uit mijn hoofd. Het voordeel aan alleen lopen was dat ik geen hinder had van de werken aan de Kathelijnepoort. Het nadeel was dat er geen Brugse zot me stond op te wachten aan de finish.

Follow me on strava: https://www.strava.com/athletes/20830663