De ene na de andere marathon wordt momenteel geannuleerd en zo zag het er weer naar uit dat ik op mijn eentje een marathon zou moeten lopen voor de maand september. Maar na wat speurwerk botste ik plots op een marathon die niet geannuleerd was: de trappenmarathon op de Wilhelminaberg; dé zwaarste marathon van Nederland. De naam zegt het zelf: een marathon met heel veel trappen.
De Wilhelminaberg is een kunstmatige heuvel op het grondgebied van de gemeente Landgraaf. De heuvel is ontstaan als steenberg van de Staatsmijn Wilhelmina en is in de jaren 70 van de 20e eeuw omgevormd tot recreatiegebied. Op deze heuvel bevindt er zich een trap die 248 meter lang is en 508 treden telt. Voor de hele marathon moest je zaterdag 44 keer die trap omhoog, zeg maar 22.350 treden.
En dat deed ik dan ook. Het was een hele uitputtingsslag om deze trap 44 keer op te gaan om vervolgens ook terug naar beneden te gaan via een smalle en steile weg, alsook nog een "klein" stukje van de trap af. Mijn snelheid varieerde van 6,6 km/u op de trappen tot 28,2 km/u naar beneden.
Na 6 uur en 25 minuten zat het er dan eindelijk op. Ik heb deze zwaarste marathon van Nederland tot een goed einde kunnen brengen en behaalde zelf een 4de plaats! Daartussen liepen er nog andere lopers de halve marathon, 10km en 5km. Mijn vrouw nam deel aan de 5km en beklom deze trap 5 keer in 50 minuten, zij behaalde een mooie 24ste plaats.
Volgende maand zal het opnieuw een individuele marathon worden. Zo zal ik de marathon van Brugge, die dit jaar werd geannuleerd, op mijn eentje lopen. Nog drie marathons dit jaar te gaan en de Mattiethon is een feit.

